I am Maurice Crul

I am Maurice Crul, Professor of Sociology of Education and the Diversity Officer for Research at the VU. Together with Dr. Ismintha Waldring and Dr. Marieke Slootman we constitute the research team that looks into diversity issues at the VU both among staff and students. Our approach to the topic is that we need to look at how the VU organization needs to become more inclusive to serve all students regardless of their ethnic or social economic background equally.

Our starting point for research is to see if students get equal access to our university or if some groups are underrepresented, whether or not some groups of students drop out or switch more and if groups of students take more time to get their diploma. Our first report on this topic showed that now 1 in 3 of the first year students at VU has a migration background. In some of the studies at the VU this goes up to half. The strong trend of increased access to University for students with a migration background that was visible in the nineties and the first decade of this millennium seemed to have flattened. The study loan system and the increased difficulties to transfer from HBO to university play a role here. Access to higher education again needs our attention.

In terms of drop out the picture is rather diverse. The main predictor for drop out seems to be having either another preparation than VWO (the academic track in high school in the Netherlands) or having a foreign high school diploma. It seems our organization and teaching methods are ill prepared for people who have not come through the regular route. Since more and more students did not follow the standard route, including international student who are increasing in numbers, this calls for a serious evaluation of our teaching methods. The good news is that those who survive the first years do equally well in getting a diploma. The caveat however is that students with a migration background take longer to finish their studies. This could be the result of them having to work more or possible having more family duties. We will explore the reasons further in the VU Belonging and Diversity survey.

In 2018 we also were able to ask a few additional questions in the Werkbeleving Onderzoek (VU Employee work satisfaction survey) for the VU staff to get a first impression of the diversity among VU staff members. This is the first time such a study has been undertaken in the Netherlands. A bit more than half of the staff filled in the survey. Although the findings do not give a total overview of all the staff they do give a good indication where we stand in terms of having an ethnically diverse staff. The VU staff is very international with people coming from all over the world. However, if it comes to representing our student population, we do a very poor job. While a quarter of our students come from immigrant families living in the Netherlands the staff hardly reflects this. This means we have an important task as VU staff members to change this for the future. Maybe we should all start hiring people that do not look like ourselves.  

Radicale Verschillen bespreekbaar maken doet ze verdwijnen…

Mijn naam is Karim Amghar. Zoon van Hassan en Fatima. Vader van Hajar. Docent van Enes, Sara, Lizendel en vele andere toffe studenten. Initiatiefnemer van WijWijs.

Vanuit WijWijs werk ik aan verschillende mooie projecten om meer verbinding te creëren in de samenleving. Ik werk met name aan diversiteit, inclusie, radicalisering en verbinding. Dit doe ik door mensen met (radicale) verschillen dichter bij elkaar te brengen. Ik heb namelijk al snel als docent en ook gewoon als buurtbewoner gemerkt dat als je dit doet dat je dan tot nieuwe inzichten komt. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om toch met elkaar door één deur te kunnen. Maar om samen door te ene deur te kunnen moet je elkaar wel begrijpen.

Voor een project heb ik 3 totaal verschillende scholen bij elkaar gebracht voor dialoog, energizers en storytelling. Het betreft een school met vooral westers Nederlandse leerlingen, een school met vooral niet westers Nederlandse leerlingen en een gemengde school. Deze drie scholen hebben enorme vooroordelen over elkaar en hebben scherpe duidelijke meningen over elkaar. “Een hoofddoek?? Daar beperk jij jezelf mee…!” of “(Westerse) Nederlanders zijn allemaal racisten en hebben direct een negatief antwoord klaar over ons”.

Zaken als sociale media hebben ervoor gezorgd dat we verharden want zaken zijn op afstand, maar toch enorm dichtbij. Tijdens het project dat ik vanuit WijWijs heb gedaan hebben de jongeren elkaar ontmoet van mens tot mens, hart tot hart. Dit zorgt dat de harde woorden verdwijnen en we meer de nuance opzoeken. Jongeren zijn tijdens onze dialoogsessies gewoon weer jongeren, nieuwsgierig en open voor nieuwe dingen.

Compassieprijs 2018

Mijn collega Ridge Wong heeft mij voorgedragen voor de Compassieprijs. Het leek allemaal zo ver weg en onmogelijk dat ik het niet echt serieus heb genomen. Tot ik op een vrijdagavond na het zaalvoetballen werd gebeld “Hallo Karim, bel ik je gelegen?” Ik stond toen net om te kleden na het zaalvoetballen, alle ogen van mijn teamgenoten op mij gericht “Ja hoor, je belt gelegen” (denkende dat het reclame was). Monica Neomagus van Handvest voor Compassie feliciteerde mij want ik was gekozen tot de laatste 3 personen voor de Compassieprijs 2018.

Een aantal dagen daarna mocht ik op het podium met onder andere Karen Armstrong en andere grote professionals mijn verhaal doen in 2 minuten. Een goed voorbereid verhaal veranderde in een verhaal recht uit het hart. De zaal mocht vervolgens stemmen en ik won de Compassieprijs 2018. Ik had het totaal niet verwacht omdat de andere ideeën “Troosthuisje” en “Huis van Vrede” enorm goed zijn. Ik voel me vereerd om deze prijs gewonnen te hebben en kijk uit naar wie ik het vuurtje volgend jaar mag uitreiken.

Tijd voor diVUrsiteit

Rida Hamdi (21) student farmaceutische wetenschappen en is momenteel raadslid van de Universitaire studentenraad. 

Als je uit zou gaan van de betekenis in de meest ruime zin, zou je kunnen zeggen dat iets als een afwezigheid van diversiteit niet bestaat. Het woord betekent volgens de Van Dale op de eerste plaats ‘verscheidenheid, variatie’. In feite staat diversiteit dus gelijk aan verschillen. Omdat onze Vrije Universiteit te maken heeft met een veranderende populatie, waarbij meer diversiteit ontstaan is onder zowel studenten als medewerkers, is het belangrijk dat we hier goed op inspelen en de vruchten hiervan zoveel mogelijk plukken.

Het is onze taak als studentenvertegenwoordigers om zoveel mogelijk gehoor te geven aan de geluiden die in onze achterban ontstaan. Hierom is diversiteit ook een interessant thema voor ons als Universitaire Studentenraad (USR). Zo maken wij deel uit van de kerngroep van Bridging Succes, een samenwerkingsverband tussen onder andere het diversiteitsprogramma van de VU, verschillende VU-studie- en studentenverenigingen en meer. Deze groep organiseert op 12 maart een Bridging evenement waar verschillende groepen studenten die normaliter niet met elkaar in aanraking komen, dat dan wel doen. Ook denken wij als raad goed na over hoe wij de 3D-ruimte kunnen gebruiken om debat en dialoog met de verschillende studenten kunnen houden.

Verder houden we nauw contact met de verschillende facultaire raden en verenigingen hier op de VU en proberen wij middels koffieochtenden ook studenten te bereiken die niet aangesloten zijn bij een vereniging. Ook sparren we samen met VU-Pride en het diversiteitsprogramma over hoe wij als studentenraad ons steentje bij kunnen dragen aan de verschillende groepen studenten op de VU. Daarnaast houden we contact met de kunstcommissie, omdat kunst in onze optiek ook hoort bij culturele diversiteit. Daarnaast hebben wij als USR contact gezocht met de UvA. Aan de Chief Diversity Officer, haar team en aan de CSR van de UvA hebben we gevraagd of ze het met ons willen hebben over diversiteit, opdat wij Amsterdam naar een hoger niveau kunnen tillen!

Tot slot is de USR trekker geweest van de Studentinitiatiefprijs, waarvoor studenten tot eind november ideeën konden inzenden voor een nieuw initiatief. Het idee moet ervoor zorgen dat studenten met elkaar in contact komen en ook met de VU. Het winnende initiatief zal een prijs van €1000 krijgen ten goede van het initiatief en begeleiding van een alumnus. In januari zal het winnende initiatief bekend gemaakt worden en over enkele maanden hopen we meer verbinding te zien tussen VU’ers.

Mail: R.hamdi@studentenraadvu.nl

Hadj 2018 3/3

Hoesna Sabajo werkzaam bij het secretariaat op de Vrije Universiteit.

Na Mina gingen we naar Mekka om nog een weekje bij te komen in een luxehotel met de heerlijkste toetjes. Tijdens deze week mag je je tijd zelf indelen. Je kon de hele dag gaan shoppen in de vele winkelcentra of je kon (geestelijke) bonuspunten scoren door dagelijks de Al Haram moskee te bezoeken en zo veel mogelijk extra tawaf (zeven keer om de Ka’aba heen lopen terwijl je bidt of koran reciteert) te. Toen ik in Mekka aankwam, was ik diep teleurgesteld omdat de energie daar niet liefdevol was, zoals in Medina. In Mekka was er een energie met kracht, ook heel indrukwekkend en mooi, maar mijn favoriet blijft toch Medina met haar liefdevolle en hartverwarmende energie.

Mijn kamergenotes en ik hadden het geluk dat onze kamer uitkeek op de moskee al Haram en dus ook op de Ka’aba. Vaak genoeg stond ik met mijn neus gedrukt tegen het raam (alsof ik het dan beter zou zien) en kneep ik mezelf in de arm om er zeker van te zijn dat ik niet droomde. Zo indrukwekkend en imponerend was het zicht op die miljoenen mensen die allemaal een doel hadden, namelijk hun god vol overgave en liefde aanbidden.
Miljoenen mensen komen vanuit de hele wereld naar deze ene plek. Zo veel moeite hebben ze gedaan, zoveel hordes hebben ze overwonnen om hier te geraken. Hun blijdschap en dankbaarheid om hier aanwezig te mogen zijn, is duidelijk zichtbaar op hun gezichten.

Ze zeggen dat je tijdens hadj de hel én de hemel ziet. Ik ben heel dankbaar dat ik deze combinatie heb mogen ervaren, omdat het me menselijker en bewuster van het innerlijke heeft gemaakt. We zijn zo bezig met wereldse aangelegenheden dat we vergeten dat we ook een geestelijk gedeelte bezitten die ook voeding nodig heeft, net zoals we dagelijks ons lichaam voeden.

hadj

Hadj 2018 2/3

Hoesna Sabajo werkzaam bij het secretariaat op de Vrije Universiteit.

Miljoenen mensen gepropt in vele bussen, die allemaal tegelijkertijd richting Mekka sjeesden. Overal om je heen zag je hoofddoeken in de wind wapperen, als witte vlaggen die de komst van miljoenen hadj gangers aankondigden.

Aangekomen in Mina, een woestijnplaats niet ver van Mekka, hebben wij drie nachten in tentenkampen geslapen. In Mina vindt ook de rituele steniging van de duivel plaats. Nu begonnen de beproevingen pas echt. Vanaf nu mocht je niet boos worden (ook niet innerlijk), oppassen met je wat er uit je mond komt (dus niet schelden of nare dingen zeggen). Ook was het tijdens deze dagen verboden om geslachtsgemeenschap te hebben, maar laten we eerlijk zijn, wie heeft daar nou zin in met temperaturen van rond 40 graden. In elke omstandigheid moest je geduldig en vriendelijk blijven. Je bent eigenlijk constant in gevecht met jezelf. Je bent heel erg naar binnen (geestelijk) gericht en tegelijkertijd heel intensief met je aanbidding bezig. Het is heel bevrijdend om je niet met de wereld te hoeven bezighouden. Daardoor voel je je heel licht en vrij.

Aan de andere kant heb je de hitte van de meedogenloze Arabische zon, die je vermoeid en agressief maakt, waardoor het nog lastiger werd om je te houden aan de regels van de hadj. In de tentenkampen waren er gemeenschappelijke doucheruimten, toiletten en kranen om woedzoe (kleine rituele wassing voor het gebed) te doen. En overal, maar dan ook overal moest je voor in de rij staan met als kers op de taart: wachttijden van minimaal 10 minuten! En 10 minuten zijn gevoelsmatig een eeuwigheid als je nodig moet plassen of bijna niet meer kunt ademen omdat je geplet wordt door verhitte lichamen en hoge temperaturen. Je moet je voorstellen dat je staat tussen allerlei soorten mensen uit alle uithoeken van de wereld. Elk van hen heeft zijn of haar eigen gewoontes, manier van denken en normen en waarden. Toen ik een keer in een hele lange rij met vermoeide en geïrriteerde dames stond te wachten voor het toilet, besloot een boomlange Afrikaanse dame dat ze lang genoeg had gewacht. Zij wrong zich doodleuk naar voren, om als eerstvolgende het toilet in te duiken. Gewoon omdat ze daar zin in had. Je begrijpt denk ik wel dat het toen bijna knokken werd. Hier viel me op dat de bedevaartgangers elkaar ook steunden, door elkaar eraan te herinneren waarom wij daar aanwezig waren. Namelijk om hadj te verrichten en dus moesten proberen kalm en geduldig te blijven.

To be continued…

hadj

Hadj 2018 1/3

Hoesna Sabajo werkzaam bij het secretariaat op de Vrije Universiteit.

Afgelopen zomer ben ik op Hadj geweest samen met mijn echtgenoot en een gastvrije en hartelijke Indonesische groep. Mijn man had bedacht dat het weleens tijd was om op hadj te gaan in plaats van naar een zonnig oord met witte stranden en heerlijke exotische gerechten….

De voorbereidingen begonnen enkele weken van tevoren met elke zondag hadj les in de moskee, waar we klaargestoomd werden voor het avontuur dat ons te wachten stond. De lessen gingen over de do’s en dont’s tijdens hadj en dat je te allen tijde geduldig, vriendelijk en correct moest blijven. Het was eindelijk zover. In onze witte hadjkleding gingen we op weg naar Schiphol, waar we ook andere hadj gangers tegenkwamen. Het was een prachtig gezicht om hen in mooie hadj klederdracht te zien.

Mijn toekomstige kamergenotes, drie prachtige Indonesische studentes, bleken sinds 12.00 uur aanwezig te zijn, ondanks dat het inchecken om 19.00 uur begon. Mijn man begon keihard te lachen en zei: ‘‘deze dames gaan jou behoorlijk wat bijbrengen over stiptheid.’’ Later bleek dat zij mij veel meer dan stiptheid hadden bijgeleerd. Zij leerden mij om vriendelijk te praten, geduldig zijn en tevreden te zijn met alles wat op je afkomt in dit leven. Ik stond versteld van hun discipline om na elk ochtend gebed en vlak voor het slapengaan wat koran of dua’s (=korte gebeden) te lezen. Soms vroeg ik mij stiekem af of ze wel van deze wereld waren. Als zij aten, at ik ook, als zij genoten, genoot ik ook.

Wij verbleven een week in Medina, waar de energie liefdevol was. Dat schijnt te zijn doordat de Profeet daar begraven ligt. Hij was altijd geduldig, had een zachte stem en had altijd een glimlach op zijn gezicht. De energie in Medina voelde aan als de omarming van je moeder, waar je je geborgen, veilig en geliefd voelt. Ik heb tranen met tuiten gehuild toen we met de bus vertrokken uit Medina richting Mekka.

Meer over Mekka in de volgende blog!

To be continued

hadj

GVD, wat een mooie avond.

etende-mensen-GVD-768x512

Door: Niki van Houten, NEWConnective

Het is woensdagavond 19 september rond 17.30 uur. De zon staat laag en er schijnt een warme gloed door de ramen. Gezichten worden verlicht, harten misschien ook. Er klinkt een gezellig gekakel en mensen staan in kleine groepjes verdeeld door de ruimte. Vanavond komen studenten samen in 3D, de nieuwe ruimte op de VU voor Dialoog, Debat en Diversiteit. ,voor het Grote Vooroordelen Diner (GVD), georganiseerd door NEWConnective. Doel van de avond: medestudenten die je in je dagelijks leven misschien niet zo snel ontmoet, werkelijk ontmoeten tijdens een lekkere maaltijd. Er zijn ruim veertig studenten met allemaal een eigen verhaal, een andere afkomst, persoonlijk ervaringen en individuele opvattingen. Bij binnenkomst krijgt iedereen 2 briefjes met de vraag een vooroordeel op te schrijven waarvan je voelt, weet of denkt dat een ander het over jou heeft. Een greep uit de reacties:

“terrorist”
“Je bent zeker tot de Islam bekeerd voor een man”
“Waarom ben jij lesbisch? Je bent toch niet lelijk?”
“Als migrant kan je vast niet skiën.”
“Mensen houden hun tas extra goed vast als ik naast ze kom zitten in de tram.”

 
Op het tweede briefje wordt een vooroordeel naar anderen opgeschreven. Ook daar blijkt iedereen ruim ervaring in te hebben:

 
“MBO-ers zijn dom.”
“Gelovigen zijn niet ruimdenkend.”
“Vrouwen zijn niet goed in sport.”
“All Jews hate Muslims.”

 

Nora Asrami (programmamaker bij NEWConnective) opent de avond door met de deur in huis te vallen en een aantal van de opgeschreven vooroordelen voor te lezen. De toon van de avond is gezet.
We hebben het hier over échte vooroordelen, pijnlijke ervaring en werkelijke confrontatie. Durft iedereen het aan? Wanneer we beginnen met de eerste onderdeel van de avond, blijkt het antwoord een ruimhartig ‘ja’. Riekje van Osnabrugge (studentenpastor bij NEWConnective) en Juliejet Bakker (Masterstudent aan
de VU) vragen iedereen in een cirkel te staan en naar voren te stappen als je jezelf herkent in de volgende uitspraken. Er wordt mild begonnen: “stap naar voren als je in een stad bent geboren”.
Maar al snel wordt het persoonlijker: “stap naar voren als je ooit hebt gevoeld dat je gediscrimineerd werd vanwege je afkomst, gender, geaardheid, religie of levensstijl”. Iedereen stapt naar voren. We kijken elkaar aan. Er klinken ongemakkelijke giechels en keelgeschraap, alsof we allemaal onderdrukken om te zeggen: “zij ook?!, hij ook?!”. Weer iedereen stapt naar voren als Juliejet vraagt of je wel eens bang bent. De sfeer wordt weer luchtiger wanneer zeker de helft van de studenten naar voren stapt als het gaat over single zijn. Wellicht leert men elkaar hier ook nog op een andere manier kennen.
Even later is het een wirwar van mensen in de gezellig aangeklede ruimte. “Ga bij degene staan waarvan jij denkt dat hij of zij goed is in sport”. Iedereen haast zich naar de atletisch ogende meisjes en gespierde jongens. “Ga staan bij iemand van wie je vermoedt dat die actief is op Tinder. Gêne en gegiechel strijden om voorrang. Is het lastiger om een vooroordeel te hebben over iemands liefdesleven dan over iemands levensovertuiging?
Hierna is het tijd voor het werkelijke diner: een buffet van vegetarisch en veganistisch eten. Hiervoor is heel bewust gekozen door NEWConnective, een ieder moet het kunnen eten, ongeacht spijswetten, morele overtuigingen of allergieën. Aan die keuze ging bij de organisatie een levendige discussie, inclusief vooroordelen, vooraf. “Vlees zal worden gemist”. “Niet-moslims eten ook gewoon Halal-vlees”. “Een plantaardig dieet is het beste voor mens en natuur en iedereen moet daar eens kennis mee maken”. De praktische overwegingen wonnen het uiteindelijk in het keuze makingsproces. En het moet gezegd: iedereen heeft gesmuld en de meesten schepten vaker op dan eens.
De regels die tijdens het diner gelden zijn simpel: we laten elkaar in de waarden, wat hier binnen besproken wordt komt niet verder dan deze vier muren, we waarborgen met elkaar de veiligheid en we zitten aan tafel bij mensen die we nog niet kennen. Elke tafel is voorzien van een opdracht, waardoor de gesprekken gemakkelijk op gang lijken te komen: stel je voor met de identiteit waarbij je je nu het meest thuis voelt.
Aan elke tafel klinkt iets anders: Ik ben Moslim, Ik ben Student. Ik ben Dochter. Ik ben Vrouw. Ik ben Homo. Ik ben Zanger. Ik ben Boeddhist. Het is werkelijk indrukkend, zó anders en toch samen aan tafel om de ander te ontmoeten. “Hoe denk je over homoseksualiteit, vanuit je geloof?”, “geloof je als atheïst echt helemaal nergens in?” Deelnemers stellen hun tafelgenoten dappere vragen die om eerlijke antwoorden vragen.”Hoe is dat, in je eentje met een hoofddoek op, in een verder a-religieuze omgeving? Bij de tweede opdracht: “zoek zoveel mogelijk onderlinge overeenkomsten”, klinkt veel gelach van herkenning.

De tafelgesprekken krijgen een korte onderbreking als zanger Wasim Arslan twee akoestische Syrische liederen zingt, begeleid door zijn goede vriend en collega Lex op gitaar. Op z’n Hollands wordt er door een enkeling verlegen en uit de maat mee geklapt.
Tijdens de Marokkaanse thee, koffie en chocolade ter afsluiting van het diner, maakt Niki van Houten (humanistisch lifecounselor en programmamaker bij NEWConnective) de balans van de avond op Welke overeenkomsten ontdekten de studenten vanavond onderling én welke inzichten zijn opgedaan? Na wat gekrabbel op een post-it komt uit elke hoek een enthousiast geluid: “Broederschap is voor ons, Boeddhist, Christen, Moslim, allemaal belangrijk”, “We zijn allemaal nieuwsgierig elkaar beter te leren kennen en durven daarbij ook kritisch te zijn”, “We werken en studeren allemaal in de zorg”, “We zijn allemaal vrouw… behalve hij”. Met hard gelach wordt deze mooie avond afgesloten, maar het duurt nog zeker een uur voordat alle studenten het gebouw hebben verlaten. Het is veel te fijn om nog even na te praten met je nieuwe kennissen.

De mooiste reacties en inzichten van de avond vind je vanaf nu op onze Facebookpagina!

—————————————————————————————————————————————–

Voor meer informatie over diversiteithttp://www.vu.nl/diversiteit of Facebook