Israël en de Palestijnse gebieden en het diversiteitsprogramma (3)

israel3

Een bekend spreekwoord is dat als je een week in Israël en Palestina vertoeft je er een boek over kan schrijven, na een maand kun je er enkel nog een artikel over uit de pen krijgen, en na een jaar kun je er helemaal niks meer over schrijven. In mijn 58 jarig bestaan heb ik me vaker met thema’s bezig gehouden waarvan je het gevoel hebt dat hoe langer je je ermee bezighoudt het complexer wordt, en dat je het idee hebt dat je steeds minder weet. Het Israëlisch-Palestijns conflict is voor mij daar toch wel het meest pregnante voorbeeld van. Ik heb in mijn vorige post iets verteld over de valse start van de eerste reis. Hoewel al vijf jaar geleden en inmiddels nog vijf keer de regio bezocht: veel momenten staan nog steeds scherp in mijn geheugen gegrift. De dramatische en emotionele ervaring van het oude centrum van Hebron bij voorbeeld, het bizarre uitzicht vanaf het dak van Bethlehem universiteit met zicht op de gevolgen van de muur, maar ook onze reisgenoot Omar die met een keppeltje op zijn hoofd binnen een aantal dagen mede dankzij zijn talenknobbel compleet geïntegreerd leek te raken in de verwarde realiteit aldaar en door veel mensen met verbijstering werd nagekeken. Of het bezoek aan het Arabisch-Joods centrum Beit-Hagefen waar de opmerking van onze Arabisch-Israëlische gids dat het in de Haifa regio relatief goed gaat met de Joods-Palestijnse/Arabische verhoudingen mij de vraag ontlokt: “Wat bedoel je met relatief”. Ze vertelt het verhaal dat ze een topsporter is in Israël, de enige Arabische naast de andere vrouwen van het nationale team. Ze gaan ook regelmatig naar internationale wedstrijden, maar waar haar collega’s op het vliegveld een paar uur aan taxfree shopping kunnen spenderen, wordt zij telkens ondervraagd en gescreend door de Israëlische veiligheidsdienst. De normaliteit verenigt zich met het bizarre. En dan weer de intense ervaring van een bezoek aan Yad Vashem. Ik kom daar ook nog over te spreken in volgende posts, maar mijn eerste bezoek aan het Holocaust herinneringscentrum was er een van diepe ontroering en emotie. De verwoording van de ervaring dat je ergens helemaal kapot van bent kan heel goed slaan op dat moment. En niet te vergeten de onvergetelijke ervaring van de wandeling door Tel Aviv met mijn goede vriend Ray. Het voortdurend heen en weer worden geslingerd door indrukken. Een van de leerervaringen van het eerste jaar was dat we met de groep meer tijd zouden moeten besteden aan reflectie. Dat is vanaf het tweede jaar structureel ingebouwd in het programma. In de volgende post wat highlights van het tweede jaar van de studiereis. Opnieuw een reis met ups en downs.

Reageren op deze blogpost? Dat kan hieronder. In sommige gevallen duurt het even voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s