Hadj 2018 2/3

Hoesna Sabajo werkzaam bij het secretariaat op de Vrije Universiteit.

Miljoenen mensen gepropt in vele bussen, die allemaal tegelijkertijd richting Mekka sjeesden. Overal om je heen zag je hoofddoeken in de wind wapperen, als witte vlaggen die de komst van miljoenen hadj gangers aankondigden.

Aangekomen in Mina, een woestijnplaats niet ver van Mekka, hebben wij drie nachten in tentenkampen geslapen. In Mina vindt ook de rituele steniging van de duivel plaats. Nu begonnen de beproevingen pas echt. Vanaf nu mocht je niet boos worden (ook niet innerlijk), oppassen met je wat er uit je mond komt (dus niet schelden of nare dingen zeggen). Ook was het tijdens deze dagen verboden om geslachtsgemeenschap te hebben, maar laten we eerlijk zijn, wie heeft daar nou zin in met temperaturen van rond 40 graden. In elke omstandigheid moest je geduldig en vriendelijk blijven. Je bent eigenlijk constant in gevecht met jezelf. Je bent heel erg naar binnen (geestelijk) gericht en tegelijkertijd heel intensief met je aanbidding bezig. Het is heel bevrijdend om je niet met de wereld te hoeven bezighouden. Daardoor voel je je heel licht en vrij.

Aan de andere kant heb je de hitte van de meedogenloze Arabische zon, die je vermoeid en agressief maakt, waardoor het nog lastiger werd om je te houden aan de regels van de hadj. In de tentenkampen waren er gemeenschappelijke doucheruimten, toiletten en kranen om woedzoe (kleine rituele wassing voor het gebed) te doen. En overal, maar dan ook overal moest je voor in de rij staan met als kers op de taart: wachttijden van minimaal 10 minuten! En 10 minuten zijn gevoelsmatig een eeuwigheid als je nodig moet plassen of bijna niet meer kunt ademen omdat je geplet wordt door verhitte lichamen en hoge temperaturen. Je moet je voorstellen dat je staat tussen allerlei soorten mensen uit alle uithoeken van de wereld. Elk van hen heeft zijn of haar eigen gewoontes, manier van denken en normen en waarden. Toen ik een keer in een hele lange rij met vermoeide en geïrriteerde dames stond te wachten voor het toilet, besloot een boomlange Afrikaanse dame dat ze lang genoeg had gewacht. Zij wrong zich doodleuk naar voren, om als eerstvolgende het toilet in te duiken. Gewoon omdat ze daar zin in had. Je begrijpt denk ik wel dat het toen bijna knokken werd. Hier viel me op dat de bedevaartgangers elkaar ook steunden, door elkaar eraan te herinneren waarom wij daar aanwezig waren. Namelijk om hadj te verrichten en dus moesten proberen kalm en geduldig te blijven.

To be continued…

hadj

Reageren op deze blogpost? Dat kan hieronder. In sommige gevallen duurt het even voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s