Radicale Verschillen bespreekbaar maken doet ze verdwijnen…

Mijn naam is Karim Amghar. Zoon van Hassan en Fatima. Vader van Hajar. Docent van Enes, Sara, Lizendel en vele andere toffe studenten. Initiatiefnemer van WijWijs.

Vanuit WijWijs werk ik aan verschillende mooie projecten om meer verbinding te creëren in de samenleving. Ik werk met name aan diversiteit, inclusie, radicalisering en verbinding. Dit doe ik door mensen met (radicale) verschillen dichter bij elkaar te brengen. Ik heb namelijk al snel als docent en ook gewoon als buurtbewoner gemerkt dat als je dit doet dat je dan tot nieuwe inzichten komt. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om toch met elkaar door één deur te kunnen. Maar om samen door te ene deur te kunnen moet je elkaar wel begrijpen.

Voor een project heb ik 3 totaal verschillende scholen bij elkaar gebracht voor dialoog, energizers en storytelling. Het betreft een school met vooral westers Nederlandse leerlingen, een school met vooral niet westers Nederlandse leerlingen en een gemengde school. Deze drie scholen hebben enorme vooroordelen over elkaar en hebben scherpe duidelijke meningen over elkaar. “Een hoofddoek?? Daar beperk jij jezelf mee…!” of “(Westerse) Nederlanders zijn allemaal racisten en hebben direct een negatief antwoord klaar over ons”.

Zaken als sociale media hebben ervoor gezorgd dat we verharden want zaken zijn op afstand, maar toch enorm dichtbij. Tijdens het project dat ik vanuit WijWijs heb gedaan hebben de jongeren elkaar ontmoet van mens tot mens, hart tot hart. Dit zorgt dat de harde woorden verdwijnen en we meer de nuance opzoeken. Jongeren zijn tijdens onze dialoogsessies gewoon weer jongeren, nieuwsgierig en open voor nieuwe dingen.

Compassieprijs 2018

Mijn collega Ridge Wong heeft mij voorgedragen voor de Compassieprijs. Het leek allemaal zo ver weg en onmogelijk dat ik het niet echt serieus heb genomen. Tot ik op een vrijdagavond na het zaalvoetballen werd gebeld “Hallo Karim, bel ik je gelegen?” Ik stond toen net om te kleden na het zaalvoetballen, alle ogen van mijn teamgenoten op mij gericht “Ja hoor, je belt gelegen” (denkende dat het reclame was). Monica Neomagus van Handvest voor Compassie feliciteerde mij want ik was gekozen tot de laatste 3 personen voor de Compassieprijs 2018.

Een aantal dagen daarna mocht ik op het podium met onder andere Karen Armstrong en andere grote professionals mijn verhaal doen in 2 minuten. Een goed voorbereid verhaal veranderde in een verhaal recht uit het hart. De zaal mocht vervolgens stemmen en ik won de Compassieprijs 2018. Ik had het totaal niet verwacht omdat de andere ideeën “Troosthuisje” en “Huis van Vrede” enorm goed zijn. Ik voel me vereerd om deze prijs gewonnen te hebben en kijk uit naar wie ik het vuurtje volgend jaar mag uitreiken.

Reageren op deze blogpost? Dat kan hieronder. In sommige gevallen duurt het even voordat uw reactie zichtbaar wordt.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s