I am Maurice Crul

I am Maurice Crul, Professor of Sociology of Education and the Diversity Officer for Research at the VU. Together with Dr. Ismintha Waldring and Dr. Marieke Slootman we constitute the research team that looks into diversity issues at the VU both among staff and students. Our approach to the topic is that we need to look at how the VU organization needs to become more inclusive to serve all students regardless of their ethnic or social economic background equally.

Our starting point for research is to see if students get equal access to our university or if some groups are underrepresented, whether or not some groups of students drop out or switch more and if groups of students take more time to get their diploma. Our first report on this topic showed that now 1 in 3 of the first year students at VU has a migration background. In some of the studies at the VU this goes up to half. The strong trend of increased access to University for students with a migration background that was visible in the nineties and the first decade of this millennium seemed to have flattened. The study loan system and the increased difficulties to transfer from HBO to university play a role here. Access to higher education again needs our attention.

In terms of drop out the picture is rather diverse. The main predictor for drop out seems to be having either another preparation than VWO (the academic track in high school in the Netherlands) or having a foreign high school diploma. It seems our organization and teaching methods are ill prepared for people who have not come through the regular route. Since more and more students did not follow the standard route, including international student who are increasing in numbers, this calls for a serious evaluation of our teaching methods. The good news is that those who survive the first years do equally well in getting a diploma. The caveat however is that students with a migration background take longer to finish their studies. This could be the result of them having to work more or possible having more family duties. We will explore the reasons further in the VU Belonging and Diversity survey.

In 2018 we also were able to ask a few additional questions in the Werkbeleving Onderzoek (VU Employee work satisfaction survey) for the VU staff to get a first impression of the diversity among VU staff members. This is the first time such a study has been undertaken in the Netherlands. A bit more than half of the staff filled in the survey. Although the findings do not give a total overview of all the staff they do give a good indication where we stand in terms of having an ethnically diverse staff. The VU staff is very international with people coming from all over the world. However, if it comes to representing our student population, we do a very poor job. While a quarter of our students come from immigrant families living in the Netherlands the staff hardly reflects this. This means we have an important task as VU staff members to change this for the future. Maybe we should all start hiring people that do not look like ourselves.  

Hadj 2018 3/3

Hoesna Sabajo werkzaam bij het secretariaat op de Vrije Universiteit.

Na Mina gingen we naar Mekka om nog een weekje bij te komen in een luxehotel met de heerlijkste toetjes. Tijdens deze week mag je je tijd zelf indelen. Je kon de hele dag gaan shoppen in de vele winkelcentra of je kon (geestelijke) bonuspunten scoren door dagelijks de Al Haram moskee te bezoeken en zo veel mogelijk extra tawaf (zeven keer om de Ka’aba heen lopen terwijl je bidt of koran reciteert) te. Toen ik in Mekka aankwam, was ik diep teleurgesteld omdat de energie daar niet liefdevol was, zoals in Medina. In Mekka was er een energie met kracht, ook heel indrukwekkend en mooi, maar mijn favoriet blijft toch Medina met haar liefdevolle en hartverwarmende energie.

Mijn kamergenotes en ik hadden het geluk dat onze kamer uitkeek op de moskee al Haram en dus ook op de Ka’aba. Vaak genoeg stond ik met mijn neus gedrukt tegen het raam (alsof ik het dan beter zou zien) en kneep ik mezelf in de arm om er zeker van te zijn dat ik niet droomde. Zo indrukwekkend en imponerend was het zicht op die miljoenen mensen die allemaal een doel hadden, namelijk hun god vol overgave en liefde aanbidden.
Miljoenen mensen komen vanuit de hele wereld naar deze ene plek. Zo veel moeite hebben ze gedaan, zoveel hordes hebben ze overwonnen om hier te geraken. Hun blijdschap en dankbaarheid om hier aanwezig te mogen zijn, is duidelijk zichtbaar op hun gezichten.

Ze zeggen dat je tijdens hadj de hel én de hemel ziet. Ik ben heel dankbaar dat ik deze combinatie heb mogen ervaren, omdat het me menselijker en bewuster van het innerlijke heeft gemaakt. We zijn zo bezig met wereldse aangelegenheden dat we vergeten dat we ook een geestelijk gedeelte bezitten die ook voeding nodig heeft, net zoals we dagelijks ons lichaam voeden.

hadj

Hadj 2018 2/3

Hoesna Sabajo werkzaam bij het secretariaat op de Vrije Universiteit.

Miljoenen mensen gepropt in vele bussen, die allemaal tegelijkertijd richting Mekka sjeesden. Overal om je heen zag je hoofddoeken in de wind wapperen, als witte vlaggen die de komst van miljoenen hadj gangers aankondigden.

Aangekomen in Mina, een woestijnplaats niet ver van Mekka, hebben wij drie nachten in tentenkampen geslapen. In Mina vindt ook de rituele steniging van de duivel plaats. Nu begonnen de beproevingen pas echt. Vanaf nu mocht je niet boos worden (ook niet innerlijk), oppassen met je wat er uit je mond komt (dus niet schelden of nare dingen zeggen). Ook was het tijdens deze dagen verboden om geslachtsgemeenschap te hebben, maar laten we eerlijk zijn, wie heeft daar nou zin in met temperaturen van rond 40 graden. In elke omstandigheid moest je geduldig en vriendelijk blijven. Je bent eigenlijk constant in gevecht met jezelf. Je bent heel erg naar binnen (geestelijk) gericht en tegelijkertijd heel intensief met je aanbidding bezig. Het is heel bevrijdend om je niet met de wereld te hoeven bezighouden. Daardoor voel je je heel licht en vrij.

Aan de andere kant heb je de hitte van de meedogenloze Arabische zon, die je vermoeid en agressief maakt, waardoor het nog lastiger werd om je te houden aan de regels van de hadj. In de tentenkampen waren er gemeenschappelijke doucheruimten, toiletten en kranen om woedzoe (kleine rituele wassing voor het gebed) te doen. En overal, maar dan ook overal moest je voor in de rij staan met als kers op de taart: wachttijden van minimaal 10 minuten! En 10 minuten zijn gevoelsmatig een eeuwigheid als je nodig moet plassen of bijna niet meer kunt ademen omdat je geplet wordt door verhitte lichamen en hoge temperaturen. Je moet je voorstellen dat je staat tussen allerlei soorten mensen uit alle uithoeken van de wereld. Elk van hen heeft zijn of haar eigen gewoontes, manier van denken en normen en waarden. Toen ik een keer in een hele lange rij met vermoeide en geïrriteerde dames stond te wachten voor het toilet, besloot een boomlange Afrikaanse dame dat ze lang genoeg had gewacht. Zij wrong zich doodleuk naar voren, om als eerstvolgende het toilet in te duiken. Gewoon omdat ze daar zin in had. Je begrijpt denk ik wel dat het toen bijna knokken werd. Hier viel me op dat de bedevaartgangers elkaar ook steunden, door elkaar eraan te herinneren waarom wij daar aanwezig waren. Namelijk om hadj te verrichten en dus moesten proberen kalm en geduldig te blijven.

To be continued…

hadj

Hadj 2018 1/3

Hoesna Sabajo werkzaam bij het secretariaat op de Vrije Universiteit.

Afgelopen zomer ben ik op Hadj geweest samen met mijn echtgenoot en een gastvrije en hartelijke Indonesische groep. Mijn man had bedacht dat het weleens tijd was om op hadj te gaan in plaats van naar een zonnig oord met witte stranden en heerlijke exotische gerechten….

De voorbereidingen begonnen enkele weken van tevoren met elke zondag hadj les in de moskee, waar we klaargestoomd werden voor het avontuur dat ons te wachten stond. De lessen gingen over de do’s en dont’s tijdens hadj en dat je te allen tijde geduldig, vriendelijk en correct moest blijven. Het was eindelijk zover. In onze witte hadjkleding gingen we op weg naar Schiphol, waar we ook andere hadj gangers tegenkwamen. Het was een prachtig gezicht om hen in mooie hadj klederdracht te zien.

Mijn toekomstige kamergenotes, drie prachtige Indonesische studentes, bleken sinds 12.00 uur aanwezig te zijn, ondanks dat het inchecken om 19.00 uur begon. Mijn man begon keihard te lachen en zei: ‘‘deze dames gaan jou behoorlijk wat bijbrengen over stiptheid.’’ Later bleek dat zij mij veel meer dan stiptheid hadden bijgeleerd. Zij leerden mij om vriendelijk te praten, geduldig zijn en tevreden te zijn met alles wat op je afkomt in dit leven. Ik stond versteld van hun discipline om na elk ochtend gebed en vlak voor het slapengaan wat koran of dua’s (=korte gebeden) te lezen. Soms vroeg ik mij stiekem af of ze wel van deze wereld waren. Als zij aten, at ik ook, als zij genoten, genoot ik ook.

Wij verbleven een week in Medina, waar de energie liefdevol was. Dat schijnt te zijn doordat de Profeet daar begraven ligt. Hij was altijd geduldig, had een zachte stem en had altijd een glimlach op zijn gezicht. De energie in Medina voelde aan als de omarming van je moeder, waar je je geborgen, veilig en geliefd voelt. Ik heb tranen met tuiten gehuild toen we met de bus vertrokken uit Medina richting Mekka.

Meer over Mekka in de volgende blog!

To be continued

hadj

GVD, wat een mooie avond.

etende-mensen-GVD-768x512

Door: Niki van Houten, NEWConnective

Het is woensdagavond 19 september rond 17.30 uur. De zon staat laag en er schijnt een warme gloed door de ramen. Gezichten worden verlicht, harten misschien ook. Er klinkt een gezellig gekakel en mensen staan in kleine groepjes verdeeld door de ruimte. Vanavond komen studenten samen in 3D, de nieuwe ruimte op de VU voor Dialoog, Debat en Diversiteit. ,voor het Grote Vooroordelen Diner (GVD), georganiseerd door NEWConnective. Doel van de avond: medestudenten die je in je dagelijks leven misschien niet zo snel ontmoet, werkelijk ontmoeten tijdens een lekkere maaltijd. Er zijn ruim veertig studenten met allemaal een eigen verhaal, een andere afkomst, persoonlijk ervaringen en individuele opvattingen. Bij binnenkomst krijgt iedereen 2 briefjes met de vraag een vooroordeel op te schrijven waarvan je voelt, weet of denkt dat een ander het over jou heeft. Een greep uit de reacties:

“terrorist”
“Je bent zeker tot de Islam bekeerd voor een man”
“Waarom ben jij lesbisch? Je bent toch niet lelijk?”
“Als migrant kan je vast niet skiën.”
“Mensen houden hun tas extra goed vast als ik naast ze kom zitten in de tram.”

 
Op het tweede briefje wordt een vooroordeel naar anderen opgeschreven. Ook daar blijkt iedereen ruim ervaring in te hebben:

 
“MBO-ers zijn dom.”
“Gelovigen zijn niet ruimdenkend.”
“Vrouwen zijn niet goed in sport.”
“All Jews hate Muslims.”

 

Nora Asrami (programmamaker bij NEWConnective) opent de avond door met de deur in huis te vallen en een aantal van de opgeschreven vooroordelen voor te lezen. De toon van de avond is gezet.
We hebben het hier over échte vooroordelen, pijnlijke ervaring en werkelijke confrontatie. Durft iedereen het aan? Wanneer we beginnen met de eerste onderdeel van de avond, blijkt het antwoord een ruimhartig ‘ja’. Riekje van Osnabrugge (studentenpastor bij NEWConnective) en Juliejet Bakker (Masterstudent aan
de VU) vragen iedereen in een cirkel te staan en naar voren te stappen als je jezelf herkent in de volgende uitspraken. Er wordt mild begonnen: “stap naar voren als je in een stad bent geboren”.
Maar al snel wordt het persoonlijker: “stap naar voren als je ooit hebt gevoeld dat je gediscrimineerd werd vanwege je afkomst, gender, geaardheid, religie of levensstijl”. Iedereen stapt naar voren. We kijken elkaar aan. Er klinken ongemakkelijke giechels en keelgeschraap, alsof we allemaal onderdrukken om te zeggen: “zij ook?!, hij ook?!”. Weer iedereen stapt naar voren als Juliejet vraagt of je wel eens bang bent. De sfeer wordt weer luchtiger wanneer zeker de helft van de studenten naar voren stapt als het gaat over single zijn. Wellicht leert men elkaar hier ook nog op een andere manier kennen.
Even later is het een wirwar van mensen in de gezellig aangeklede ruimte. “Ga bij degene staan waarvan jij denkt dat hij of zij goed is in sport”. Iedereen haast zich naar de atletisch ogende meisjes en gespierde jongens. “Ga staan bij iemand van wie je vermoedt dat die actief is op Tinder. Gêne en gegiechel strijden om voorrang. Is het lastiger om een vooroordeel te hebben over iemands liefdesleven dan over iemands levensovertuiging?
Hierna is het tijd voor het werkelijke diner: een buffet van vegetarisch en veganistisch eten. Hiervoor is heel bewust gekozen door NEWConnective, een ieder moet het kunnen eten, ongeacht spijswetten, morele overtuigingen of allergieën. Aan die keuze ging bij de organisatie een levendige discussie, inclusief vooroordelen, vooraf. “Vlees zal worden gemist”. “Niet-moslims eten ook gewoon Halal-vlees”. “Een plantaardig dieet is het beste voor mens en natuur en iedereen moet daar eens kennis mee maken”. De praktische overwegingen wonnen het uiteindelijk in het keuze makingsproces. En het moet gezegd: iedereen heeft gesmuld en de meesten schepten vaker op dan eens.
De regels die tijdens het diner gelden zijn simpel: we laten elkaar in de waarden, wat hier binnen besproken wordt komt niet verder dan deze vier muren, we waarborgen met elkaar de veiligheid en we zitten aan tafel bij mensen die we nog niet kennen. Elke tafel is voorzien van een opdracht, waardoor de gesprekken gemakkelijk op gang lijken te komen: stel je voor met de identiteit waarbij je je nu het meest thuis voelt.
Aan elke tafel klinkt iets anders: Ik ben Moslim, Ik ben Student. Ik ben Dochter. Ik ben Vrouw. Ik ben Homo. Ik ben Zanger. Ik ben Boeddhist. Het is werkelijk indrukkend, zó anders en toch samen aan tafel om de ander te ontmoeten. “Hoe denk je over homoseksualiteit, vanuit je geloof?”, “geloof je als atheïst echt helemaal nergens in?” Deelnemers stellen hun tafelgenoten dappere vragen die om eerlijke antwoorden vragen.”Hoe is dat, in je eentje met een hoofddoek op, in een verder a-religieuze omgeving? Bij de tweede opdracht: “zoek zoveel mogelijk onderlinge overeenkomsten”, klinkt veel gelach van herkenning.

De tafelgesprekken krijgen een korte onderbreking als zanger Wasim Arslan twee akoestische Syrische liederen zingt, begeleid door zijn goede vriend en collega Lex op gitaar. Op z’n Hollands wordt er door een enkeling verlegen en uit de maat mee geklapt.
Tijdens de Marokkaanse thee, koffie en chocolade ter afsluiting van het diner, maakt Niki van Houten (humanistisch lifecounselor en programmamaker bij NEWConnective) de balans van de avond op Welke overeenkomsten ontdekten de studenten vanavond onderling én welke inzichten zijn opgedaan? Na wat gekrabbel op een post-it komt uit elke hoek een enthousiast geluid: “Broederschap is voor ons, Boeddhist, Christen, Moslim, allemaal belangrijk”, “We zijn allemaal nieuwsgierig elkaar beter te leren kennen en durven daarbij ook kritisch te zijn”, “We werken en studeren allemaal in de zorg”, “We zijn allemaal vrouw… behalve hij”. Met hard gelach wordt deze mooie avond afgesloten, maar het duurt nog zeker een uur voordat alle studenten het gebouw hebben verlaten. Het is veel te fijn om nog even na te praten met je nieuwe kennissen.

De mooiste reacties en inzichten van de avond vind je vanaf nu op onze Facebookpagina!

—————————————————————————————————————————————–

Voor meer informatie over diversiteithttp://www.vu.nl/diversiteit of Facebook

Kunnen we zonder anti-polarisatie beleid?

Stijn Sieckelinck doet aan sociale en wijsgerige pedagogiek en staat aan het hoofd van het Expertise-lab Resilient Identities, van het Institute for Societal Resilience, FSW. Zijn laatste boek heet ‘Reradicaliseren. Ronselen voor een betere wereld’ (Leuven: LannooCampus) 

Wie herinnert zich niet de woorden van de tegen kanker vechtende burgemeester in Zomergasten vorig jaar:
Wat is je erfenis? Wat hoop je dat die erfenis is in Amsterdam?
“Dat het de lieve stad blijft die het is.”
Je hebt ‘m ook liever gemaakt
“Ik hoop het,” zegt Van der Laan, terwijl hij weer tegen zijn tranen vecht.

Zijn opvolger, Halsema, kondigt meteen na haar aantreden aan niet langer beleid te voeren op het tegengaan van polarisatie: ‘Heftig en soms onverzoenlijk meningsverschil hoort thuis in onze democratische rechtsstaat en in onze vrije stad, verrijkt deze ook.’ Zo bekeken hoort het niet thuis in radicaliseringsbeleid.

De burgemeester heeft helemaal gelijk dat polarisatie en radicalisering niet te snel in een adem dienen genoemd te worden. Intellectueel gezien vormen zij een problematisch paar;
Bestuurlijk echter is daar de voorbije jaren een zekere logica in geslopen. Men kan er natuurlijk voor kiezen die weer uit elkaar te trekken. Maar kan men er anno 2018, waarin we elkaar steeds weer en steeds vaker via memes in onze ‘bubbles’ de maat nemen via identiteitspolitiek, ook voor kiezen polarisatie te negeren, of zelfs aan te moedigen?

Het is duidelijk dat een stad als Amsterdam hier een risico neemt. Dat risico kan berekend zijn. En zolang er geen uitgewerkt plan ligt aangaande dit samenlevingsvraagstuk, verdient de nieuwe eerste burger van de stad het voordeel van de twijfel.

Laten we daarom dichterbij kijken, aan deze universiteit. De VU maakt immers een omgekeerde beweging. Ik trof hier een academische community met oog voor processen van polarisatie. 3D is de nieuwe locatie in het hart van de VU-campus waar alles draait om dialoog, debat en diversiteit. Ontmoeten, verschillen en verbinden dus. Klinkt dat niet vreselijk soft in het licht van de dreigingen? Niet als dit initiatief erin slaagt om daadwerkelijk confrontaties te organiseren. Tussen open vrijheidslievende individuen die niet aan een groep toebehoren en studenten die vrijheid juist als een opdracht ervaren en daarbij steun vinden in collectieve verbanden, al dan niet geïnspireerd door religie.

Ook al zijn polarisatie en radicalisering twee verschillende fenomenen en hangen ze niet altijd samen, de VU kiest ervoor om polarisatie juist meer aandacht te geven omdat het een
voedingsbodem is voor extremisme. Scherpe opinies mogen tegen elkaar botsen. Maar als ik ruzie maak met mijn vrienden of in mijn familie, dan maken we ten minste verbinding met elkaar. Het probleem met polarisatie is niet dat we het grondig oneens zijn maar dat we nog enkel staan te toeteren naar de overkant. Dat we elkaars verhalen niet meer beluisteren, omdat we elkaar niet meer ontmoeten en daardoor het kwaad gaan projecteren in de ander en elkaars schoonheid niet meer zien. Polarisatie verrijkt de stad zoals spiritus een barbecue doet oplaaien. Uiterst effectief om de boel aan de praat te krijgen, maar of het ook helpt om elkaar te vinden? Polarisatie zet zaken in beweging, maar kan wel degelijk vernietigend uitpakken voor het broze sociale weefsel.

Polarisatie, zo schrijft de burgemeester, is eigen aan een vrije stad. Hiermee lijkt een verschuiving ingezet van de lieve stad van Van der Laan naar de vrije stad van Halsema. In een lieve stad kijkt men om naar elkaar, zoekt men naar gedeelde omgangsvormen, en ontziet men elkaar hier en daar om geen onnodig leed toe te voegen. In een vrije stad daarentegen zijn burgers ‘echt’ vrij om te zeggen wat ze denken, worden zwakke stemmen geholpen om luider te klinken, en is men niet te snel op zijn tenen getrapt.

Heel, heel misschien kan een vrije stad anno 2018 zonder anti-polarisatiebeleid, maar wat zij niet kan missen is de mogelijkheid om elkaars hartslag te beluisteren. De kern van anti-polariseren is het faciliteren van ontmoeting: moderne zielen hebben (zonder het vaak zelf te beseffen) elkaars verhalen nodig om te kunnen blijven samenleven. Het verhaal van de jonge Ajax-voetballer Nouri (uit dezelfde Zomergasten) is exemplarisch. Iedereen voelt de pijn van die familie. Iedereen heeft belang bij ontmoeten. Confrontaties maken ons tot wie we zijn. Als we die goed organiseren, maken we de universiteit lief én vrij. En dan volgt de stad vanzelf.

Voor meer informatie over diversiteithttp://www.vu.nl/diversiteit